Column Duende: Het jaar elf
1 januari 2012
39°49.44 S – 73°15.07 W, Valdivia, Chili
Het begon al veelbelovend. Nagenietend van ons oudjaarskampvuur dobberden we onder een licht zomerbriesje terug naar Puerto Madryn. Een koppel zeeleeuwen verleidde ons tot een nieuwjaarsduik vanaf het trailerbootje van onze lokale vrienden. Een duik in een onvergetelijk jaar…
Duende was weer helemaal hersteld en stond op haar knaloranje trailer te trappelen van ongeduld voor de hervatting van de tocht zuidwaarts. Onze zenuwen stonden strak. Maar de tocht naar Ushuaia maakte zijn beruchte reputatie dit keer gelukkig niet waar. In een aantal relatief relaxte etappes komen we aan op het woeste Stateneiland, de poortwachter van het Beaglekanaal. Het overtreft met gemak mijn wildste dromen.Onze verwachting van het altijd natte en gure Patagonië wordt danig in de war geschopt. De dagen dat slecht weer ons binnenhoudt zijn sporadisch. We varen een ronde langs spectaculaire gletsjerwanden vanuit standplaats Ushuaia, waar we in dit seizoen de steiger voor onszelf hebben.
Ondertussen wordt steeds duidelijker bevestigd dat we niet meer met zijn tweeën zijn. Wonderbaarlijk genoeg is het onze baby gelukt om zich perfect binnen onze planning te ontwikkelen. In het ‘veilige’ tweede trimester van de zwangerschap willen we de onherbergzame kanalen doorkruisen. Midden in de winter. Het seizoen waarin geen mens erover piekert te gaan varen, overtreft alle verwachtingen. De wildernis is grandioos, maar wordt pas ontroerend mooi door het schitterende weer waar we verdacht vaak op getrakteerd worden. Zelfs de beruchte Golfo de Penas blijkt een makkie. Drie maanden Chileense scherenkust wordt het onbetwiste hoogtepunt van al onze reizen tot nu toe. Mooier konden we onze laatste gezamelijke etappe niet afsluiten.
In het charmante Valdivia vallen we weer met onze neus in de boter. Binnen vijf minuten voelen we ons thuis, alles klopt op deze plek. Om geen onnodige problemen op de hals te halen, besluiten we nog nét voor de komst van de baby te trouwen. Wat begon als een simpele formaliteit, mondt uit in een bijzondere dag. Niet het minst door vijfentwintig enthousiaste gasten van tien verschillende nationaliteiten en de gastvrije jachtclub. Negen dagen later volgt de overtreffende trap der onvergetelijke dagen. De dag dat ons leven onherroepelijk verandert met de geboorte van onze dochter Flora Isabel. Dankzij de goede zorgen van het ziekenhuis verloopt alles probleemloos. We krijgen een prachtbaby zomaar in de schoot geworpen. Een niet te bevatten geluk overspoelt me. Ik begin een ernstig tekort aan bijwoorden te krijgen.
Vrienden nodigen ons uit om Kerst te vieren in hun prachtige vislodge middenin de rimboe. Zoals altijd blijven we langer dan gepland. We genieten van heerlijk eten, gezelligheid en het onverminderd stralende weer wat we inmiddels van Patagonië gewend zijn. Met een gigantisch kampvuur sluiten we een groots jaar af. Het jaar waarin we ons geluk niet op konden en het maar mooier en mooier werd. De turquoise rivier lonkt me om weer een nieuwjaarsduik te nemen om van 2012 een minstens zo mooi jaar te maken.
Gelukkig nieuwjaar!