Snoepreisje
8 april 2010
43°49.32 S – 72°21.78 W, Rio Palena
“Met die 110 euro kunnen we ook iets anders doen,” zeg ik terwijl we onze opties onderzoeken. “Het kost wat tijd, het is vast niet erg makkelijk, maar volgens mij veel leuker dan dat geld zomaar weg te geven.”
Acht maanden mag een buitenlandse zeilboot binnen de Argentijnse grenzen verblijven. Normaal gesproken was dat ruim genoeg geweest om volgens plan naar de grens met Chili in het Beaglekanaal te zeilen. Maar nu we de baai van Puerto Madryn niet uitkomen, is onze legale tijd in Argentinië bijna verstreken. We vragen de plaatselijke dounanier om advies. Doordat wij geen kant op kunnen door noodzakelijke reparaties aan de boot wil hij ons wel 8 maanden extra geven, mits ons paspoort een geldig visum bevat. Toevallig is ook dat bijna verlopen. De veruit makkelijkste methode is een ruime honderd euro aan het immigratiekantoor doneren voor een nieuwe stempel. Voor hetzelfde geld bussen we heen en weer naar de dichtstbijzijnde grens met Chili…
Ik pak de kaart er eens bij en zie ter hoogte van Puerto Madryn net over de grens een bekende plaats. Chaitén…Tijdens mijn vorige leven als kantoormuis zwijmelde ik op verloren momenten al weg bij de website van Marcel, die daar ergens middenin de wildernis van Patagonië zijn Basecamp heeft. Al jaren staat een bezoek aan deze geemigreerde landgenoot hoog op mijn verlanglijstje. Het zou dichtbij onze route liggen als we door de Chileense kanalen varen, wat op dit moment een ver-van-ons-bed-show is. Maar misschien kunnen we stiekem alvast een voorproefje nemen. Op goed geluk schrijf ik een email. Als we meteen een enthousiaste reactie terugkrijgen, is de beslissing snel gemaakt. We gaan ons visum verlengen op de onhandige manier.
Tussen twee stormen door houdt de wind net lang genoeg zijn adem in om Duende driedubbeldik aan de mooring vast te snoeren. Het is wel even moeilijk om haar op deze onbeschutte plek achter te laten, maar onze vrienden van de jachtclub beloven goed op haar te passen. Luxer dan business class zoeven we horizontaal de nacht door. Dichterbij dan twintig kilometer van de grens, gevormd door de hoge Andesbergketen, wil het openbaar vervoer ons de volgende ochtend niet brengen. Een praatgrage taxichauffeur helpt ons naar de mooiste grensovergang die ik ooit gezien heb. Aan de voet van een smaragdgroene, bruisende rivier staat een klein houten hutje voor het overweldigende decor van besneeuwde bergtoppen. Binnen worden onze paspoorten bestempeld. Mijn appel wordt onverbiddelijk in beslag genomen, maar verder is de Missie Visumverlenging geslaagd te noemen.
De volgende uitdaging is bij Marcel terecht te komen, 170 kilometer verderop. We krijgen hulp uit onverwachte hoeken. Na een half uurtje wandelen krijgen we een lift van een politieauto, die geen boodschap heeft aan zaken als maximumsnelheid en veiligheid. Bij het eerste en enige dorp in de verre omtrek zet hij ons af, waar een Jehova’s Getuige ons onder zijn hoede neemt als we de weg vragen naar het busstation. Nadat hij voor ons bij allerlei winkeltjes, hotels en postkantoren zijn voet tussen de deur heeft gezet, weten we dat er pas over twee dagen een bus gaat. En de taxi is buiten werking. De enige optie is liften. Dat lijkt geen probleem vanwege de zeer behulpzame Chilenen, alleen moeten ze wel in de buurt zijn. Onherbergzaam blijkt een lachwekkend understatement in deze streek. Er is in dit deel van Chili maar liefst één enkele weg, bestaande uit een grindpad vol kuilen waar als je geluk hebt eens in het halfuur een auto langskomt. “Dat wordt nog een uitdaging om vandaag ergens aan te komen,” mompelt Bram peinzend.
Maar we rekenen buiten Germán. Na een halfuurtje wachten komt zijn vrachtwagentje vol meubels langs hobbelen. Natuurlijk mogen we mee. Onderweg doen we zaken: we verkopen meubels bij eenzame hutjes langs de weg en we laden vijf kuub hout in. Met onze neus tegen de voorruit gedrukt rijden we door het waanzinnig prachtige landschap, wat doet denken aan een ruig soort Zwitserland zonder Zwitsers. Telkens als ik een beweging richting camera maak, staat Germán al op de rem. Hij blijkt zelf de meest enthousiaste fotograaf van de niet vast te leggen schoonheid om ons heen. Na vijf uur nemen we als vrienden afscheid van onze chauffeur, die ons voor de deur van het paradijs afzet. We kijken elkaar lachend aan. “Dit snoepreisje is nu al de moeite waard!”
