Het nuttige en het aangename
Ik sputter niet tegen. Hier lukt het ons niet om de windgenerator te repareren, en ik ben al blij dat mijn bezoek aan Nederland ook een nuttig aspect heeft…
De nachtbus draait van het perron weg, waar Bram eenzaam staat te zwaaien. Mijn gevoel zegt me dat er iets niet klopt. Al jaren zijn we 24 uur per dag, zeven dagen in de week bij elkaar. Nu splitsen onze wegen voor maar liefst een hele maand, wat al meteen niet makkelijk blijkt. Na een busrit over de oneindige pampas kom ik op het vliegveld van Buenos Aires. Ruim op tijd. Maar mijn vlucht blijkt nou net de enige die vertraagd is. Er volgt een puzzeltocht langs omboekprocedures, in- en uitcheckbalies. Als ik in Madrid na uren benen met een nieuwe boardingpas voor de vierde keer bij een douanepoort aankom, sommeert de onverbiddelijke beambte me mijn cowboylaarzen uit te doen. Ik sta minutenlang te worstelen om mijn warmgelopen voeten eruit te wurmen en mijn geduld te bewaren. 48 uur slappe energietoevoer en een oplopend slaaptekort eisen hun tol.
‘s Avonds laat strand ik uiteindelijk in Parijs. Ik veeg mijn laatste restje energie bij elkaar en sleep mijn loodzware rugzak in de metro. Na een toeristische route via de Arc de Triomphe kom ik uiteindelijk rond middernacht aan bij zeilvriend Thomas, die toevallig ook even vanuit Patagonie terug is in Europa. De volgende dag rijdt ik na 70 uur onderweg te zijn geweest eindelijk Nederland binnen. Zes uur later kondigt mijn pasgeboren neefje zich aan, die nu al een feilloos gevoel voor timing etaleert.
Ondertussen inventariseert Bram de schade aan roeras en motorkoppeling. We zijn zo gewend om constant met elkaar te overleggen, dat een uurtje skypen per dag nauwelijks genoeg is om alle details uit te wisselen. Op mijn beurt verzamel ik reserveonderdelen, nieuwe opdrachten, regel bankzaken, overleg met de verzekering en breng de windgenerator weg naar de winkel waar we hem gekocht hebben. Ik leg uit dat ik uit Patagonie kom en daarom de windgenerator graag ophaal na een demonstratie. “Vertrouw je ons soms niet?”, krijg ik als reactie. Gelukkig hoor ik een aantal dagen later dat hij weer voor me klaar ligt.
Naast praktische zaken, is er ook genoeg tijd voor gezelligheid. Met email en skype kan je een stevige omhelzing van een oude vriend niet vervangen. Als een uitgehongerde stort ik me op het feestbanket van sociaal leven. Ik kan haast niet geloven dat het alweer bijna een jaar geleden is dat we in Nederland op bezoek waren. Ook al is het contact via internet soms mager geweest, vriendschappen gaan verder alsof we elkaar gisteren nog zagen.
Toevallig valt mijn bezoek ook samen met Sail Amsterdam. Ik heb het volksfestijn nog nooit aanschouwd, dus een uitnodiging om mee te varen tijdens de intocht neem ik graag aan. De overdosis mensen op het water, de kades en zelfs bovenop kantoorgebouwen is overweldigend. Een varieteit aan boten die alleen in Nederland mogelijk is. Mijn Hollands uitje begon wat moeizaam, maar is nu al een bijzonder plezierige combinatie van het nuttige en het aangename.
