Column Duende: Handen vol
Met één hand avondeten naar binnen werken, thee zetten of de computer bedienen. Sinds een maand of twee ben ik er expert in geworden. Maar voor het werk aan de boot ter voorbereiding van de Pacific hebben we handen tekort…
19 januari 2012
39°49.44 S – 73°15.07 W, Valdivia, Chili
Reden tot klagen hebben we niet. Flora is een makkelijke baby, die ‘s nachts heerlijk lang in dromenland is. Toch is onze normale effectiviteit dramatisch gedaald. Een baby houdt je nou eenmaal bezig. Er moet worden gevoerd, geboerd, verschoond en gebadderd; een knuffeluurtje hier, een huiluurtje daar. De dagen vliegen voorbij. Als ik ‘s avonds in de voorpiek kruip, vraag ik me meer dan eens af wat ik nou eigenlijk heb gedaan.
De enige andere Nederlandse boot in de verre omtrek heeft een dag of tien gezellig naast ons gelegen. Nu gooien Henk en Rietje de landvasten los. Ze willen de maximale tijd binnen het Pacifische seizoen gebruiken, wat nu langzaam begint. We krijgen de zenuwen. Het volgende orkaanseizoen zal in november ook ons onverbiddelijk de oceaan afjagen. Willen we onderweg naar Nieuw-Zeeland hier en daar nog eens stoppen, moeten we hard doorwerken. De kluslijst is niet onmogelijk lang. Maar sinds we met zijn drieën zijn, hebben we nog maar nauwelijks iets afgestreept.
“Kun je me toch niet even helpen met het onderhoud buiten?”, smeekt Bram. “Samen hebben we het in een paar dagen gedaan.” Bootburen Penny en Michel bieden aan om op Flora te passen. Met mijn zonnebril nog in mijn haar vlieg ik even later onder de douche door. “Ik hoop dat je wat hebt kunnen doen, want wij niet,” lacht Penny als ik de kuip van Passepartout inspring. Ik heb mooi een paar uurtjes kunnen meebikken, maar voel me wel schuldig. Zij hebben hun tijd ook hard nodig om de tocht door de Pacific voor te bereiden.
Om zo efficiënt mogelijk vooruit te komen, lijkt een traditionele rolverdeling toch het meest praktisch. Ook al ben ik pro huisvaders en carrièremoeders, ik ben op dit moment nu eenmaal Flora’s persoonlijke voedselfabriek. Om de kluslijst op de kniëen te krijgen, is het het handigst als Bram zoveel mogelijk ongestoord kan doorwerken. Dus gaat papa ‘s ochtends naar zijn werk, en blijft mama thuis.
Elke minuut dat ik tijdens het babysitten even mijn handen vrij heb, is opeens goud waard en dient zo nuttig mogelijk besteed te worden. Maar wat krijgt voorrang: de berg afwas, het uitwerken van een logo, visums regelen of moeten er weer rompertjes in de handwas? Als het huishouden weer onder controle is en ik me nét aan mijn ontwerpwerk zet, komt er zacht gehuil uit het spijlenbedje. Mijn tijd is weer op. Flora zet zich op mijn schoot en kijkt me stralend van blijdschap aan. Even vergeet ik waar ik allemaal zo druk mee was en of we onze planning wel gaan halen. We zijn misschien niet meer zo snel, maar hier heb ik graag mijn handen aan vol.
Bespreek "Column Duende: Handen vol" op het forum!
