Duende: Eigen benen
20 mei 2010
42°45.54 S – 65°01.75 W, Puerto Madryn
“Wat komt u het beste uit, vrijdag of zaterdag? Vaart u dan het havenkommetje in onder de radiografisch bestuurbare kolomkraan. De hydraulische transportwagen met uw bootstoel staan daar klaar om u naar de loods te brengen.” Met lichte weemoed denk ik terug aan de jachtwerf in Zuidland. Eén telefoontje was genoeg om te regelen dat de boot op een nu onvoorstelbare luxe wijze uit het water gevist werd. Hier zijn we er nu al drie maanden mee bezig…
Om de boot op de kant te zetten voor onderhoud of reparatie is onderweg steeds avontuurlijker geworden. Op Tenerife vonden we in de uiterste hoek van de vissershaven een keurige travellift, die Duende slingerend door de lucht naar een vaste bok bracht. We verbaasden ons daar nog over de vrolijke airbrush-nevels die over het terrein joegen, in Nederland onvoorstelbaar. De kleine jachtwerf in Buenos Aires was een stuk eenvoudiger uitgerust. Na weken soebatten konden we terecht onder de simpele zwenkkraan. Twaalf dunne boomstammetjes hielden ons een maand lang overeind tussen olievaten en antifoulingwolken. Toch zouden we nu zelfs daar een moord voor doen.
Puerto Madryn klinkt als een haven, maar meer dan twee hoge betonnen pieren voor commerciële schepen en een lang zandstrand is er niet. Door onze roer- en motorproblemen kunnen we geen kant op – behalve het water uit – dus hiermee zullen we het moeten doen. De boot met een mobiele kraan uit het water tillen blijkt na een maand tevergeefs proberen geen optie te zijn. Exit pier, het strand blijft over. Zeilbootjes van de club worden het vlakke zand opgetrokken op hun op maat gemaakte trailers. Een oplossing die zowel simpeler als veiliger lijkt, maar alle trailers zijn te klein voor onze boot. Totdat we zeven weken geleden een trailer zagen die precies groot genoeg zou zijn. De vissersboot die erop stond, had nog een paar dagen werk nodig en dan zouden we de trailer mogen gebruiken.
Terwijl de visser zijn boot afmaakt, scharrelen we op de sloop extra onderdelen bij elkaar om zijn trailer aan te passen voor Duende. Het onderstel is wel te gebruiken, maar het moet versterkt worden. Ook heeft onze kielboot meer ondersteuning nodig dan het platte vissersscheepje. Gelukkig is Puerto Madryn wel uitgerust met een aantal grote sloperijen en al snel hebben we een verzameling aan buizen, assen, wielen, platen en draadeinden bijelkaar. De overalls gaan aan en samen slijpen en lassen we de berg oud ijzer om tot een frame met vier verstelbare poten.
Ondertussen peilen we elke dag de voortgang van de visser. De drie dagen werk worden een week, maar dan gaat hij te water. “Goede timing”, denken we nog. Maar de volgende dag staat hij weer op de kant. Zijn zelfgebouwde, door cement en kromme spijkers bijeengehouden notendopje blijkt niet door de strenge stabiliteitsinspectie te zijn gekomen. Om dit te verbeteren zien we hem de weken erna in de weer met platen staal die hij aan de buitenkant van zijn kiel monteert. Een beetje onhandig, want bij de volgende poging te water blijkt zijn bootje niet meer waterdicht te zijn. Kilo’s epoxy smeert hij erop, maar beter wordt het niet. Uiteindelijk mompelt hij naar Buenos Aires moet, en vervolgens is hij verdwenen. Niemand heeft enige hoop dat hij binnenkort nog terugkomt.
“Ik ga niet langer meer wachten. Er zit maar één ding op,” verzucht Bram, “We gaan gewoon die hele trailer zelf maken.” Hij gaat aan de slag met tekeningen en maakt boodschappenlijsten staal. De hoop dat we voor de zuidelijke winter door kunnen zeilen, vervliegt. Toch voelt het goed om onze eigen wegwerptrailer te gaan bouwen. Het zal weer meer tijd, geld en energie kosten, maar het is beter om op eigen benen te staan.
