Eeuwig dilemma
Zodra ik echter plannen in die richting openbaar maakte, werd ik bedolven onder goed bedoelde adviezen die mijn gemoedsrust niet ten goede kwamen. De meest vreselijke scenario’s passeerden de revue. Ik zal ze hier niet herhalen, maar van het met veel verve geschetste beeld van een mast die nog slechts een paar meter boven het ijsoppervlak uitstak, krijg ik nog steeds nachtmerries.
Uiteraard heb ik alle welgemeende adviezen ter harte genomen en zo meerde ik mijn onttakelde boot dus tijdens een zonovergoten weekend af bij de kraan.
Dat viel mij zwaar. Onderweg zag ik namelijk overal vrolijk zeilende boten waarvan de opvarenden mij wat meewarig leken aan te kijken. Alsof ze medelijden hadden met die zielepoot die nu al moest stoppen met varen. Opvallend waren ook de digitale reacties die ik op mijn besluit kreeg. U kunt ze nog terugvinden op Twitter (@zeilers-weblog). Uiteenlopend van ‘nu al uit het water?’ tot ‘een beetje zeiler zeilt het hele jaar door’.
Ik begon te twijfelen en moest denken aan die keer dat mijn boot net voor de eerste zware najaarsstorm werd opgebokt. Door het windgeweld kwam de bok steeds een paar centimeter van de grond. Stelt u zich eens voor wat mast, verstaging en romp toen te verduren hebben gehad. Dat zou in het water een stuk minder zijn geweest. Daarna viel de eerste strenge koudeperiode in en kon de motor nog net worden gered van de vriesdood. Vervolgens kregen we een van de zachtste winters ooit. Ik heb me lopen verbijten toen ik de verhalen hoorde van medezeilers die hun kerstvakantie op de Wadden hadden doorgebracht.
Tegelijk komen de herinneringen boven aan die keer dat ik heldhaftig besloot de boot in het water te laten overwinteren. Geen nacht heb ik meer rustig geslapen toen de winter kort daarna in alle hevigheid inviel. En geen meter gezeild.
Zeilt u de komende maanden lekker door? Of kiest u juist voor stalling op de kant? Laat het ons weten.
